Laptops to slowly die.

‘Why should it be like this?’ is a question I ask myself often.

My recent (crazy?’) question,
Why should a laptop have an lcd screen?.
I have a docking station at work with ‘double’ monitors and a 24 inch monitor at home. I seldom use the lcd screen of my laptop. Why can’t it have an LED projector which I can use only when I need it?
So.. Why can’t a laptop be like this?
Laptop

I have keyboard and mouse connected to my docking station at work and have a light weight Bluetooth Keyboard mouse at home.
I may not need the one that comes with the laptop.
Laptop2

If there is no keyboard and mouse, should the laptop still be that big?
Can’t it be smaller?
Lap top mini

In the age of cloud computing, ‘They’ say the The processor and even the storage would be in cloud.
If so, Is it enough to have something like a mini processor with wifi to connect me to my computer at cloud?

Could that mini processor be in my phone?
Phone computing

Wait Wait.. Camera??
Phone has one.

What if I get a call when I’m working?
Answer it in Bluetooth Headset!!

Well.. If you are not a phone person?
Then there will be something, say a “Magic Drum” with Wifi, Bluetooth, 6G network, Projector, Camera, Surround Speakers and Sub-woofer. :)
Thumb

Huh!! What happened to the laptop I had here?? :)

பகைவனுக் கருள்வாய்

பாரதியாரோட இந்தப் பாட்டை கர்னாடக இசைப் பாடலா பல முறை கேட்ருக்கேன். ஆங்ங்ங்.. Ok.. பகைவனுக்கருள்வாய்.. ராகமாலிகை.. பாரதி பாட்டு..அப்டின்னு கேட்ருக்கேனே தவிர.. பகைவனுக்கு போயி ஏன் அருள் பண்ண சொல்றாரு-ன்னு ஒரு நாளும் யோசிச்சதில்லை.. இன்னைக்கு இந்தப் பாடலை கேட்டப்போ தோனிச்சு. வெற என்னதான் சொல்றாரு-ன்னு கவனிச்சு கேட்டு உருகிப் போனேன்.

முக்கியமா இந்த வரிகள்.
வாழ்வை நினைத்தபின் தாழ்வை நினைப்பது
வாழ்வுக்கு நேராமோ? – நன்னெஞ்சே
தாழ்வு பிறர்க்கெண்ணத் தான் அழிவான் என்ற
சாத்திரம் கேளாயோ?
பாரதி is Great!!
[audio:http://www.sarav.net/wp-content//08-Ragamalika.mp3]

பகைவனுக் கருள்வாய்
பகைவனுக் கருள்வாய் – நன்னெஞ்சே
பகைவனுக் கருள்வாய்

புகைநடுவினில் தீயிருப்பதைப்
பூமியிற் கண்டோமே – நன்னெஞ்சே
பூமியிற் கண்டோமே.
பகைநடுவினில் அன்புரு வானநம்
பரமன் வாழ்கின்றான் – நன்னெஞ்சே
பரமன் வாழ்கின்றான். (பகைவனுக்)

சிப்பியிலே நல்ல முத்து விளைந்திடுஞ்
செய்தி யறியாயோ – நன்னெஞ்சே
குப்பையிலே மலர் கொஞ்சுங் குருக்கத்திக்
கொடிவள ராதோ? – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

உள்ள நிறைவிலொர் கள்ளம் புகுந்திடில்
உள்ள நிறைவாமோ? – நன்னெஞ்சே
தெள்ளிய தேனிலொர் சிறிது நஞ்சையும்
சேர்த்தபின் தேனாமோ – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

வாழ்வை நினைத்தபின் தாழ்வை நினைப்பது
வாழ்வுக்கு நேராமோ? – நன்னெஞ்சே
தாழ்வு பிறர்க்கெண்ணத் தானழி வானென்ற
சாத்திரங் கேளாயோ? – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

போருக்கு வந்தங் கெதிர்த்த கவுரவர்
போலுவந் தானுமவன் – நன்னெஞ்சே
நேருக் கருச்சுனன் தேரிற் கசைகொண்டு
நின்றதுங் கண்ண னன்றோ? – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

தின்ன வரும்புலி தன்னையு மன்பொடு
சிந்தையிற் போற்றிடுவாய் – நன்னெஞ்சே
அன்னை பராசக்தி யவ்வுரு வாயினன்
அவளைக் கும்பிடுவாய் – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

பதிவர் முகம்

ஃபெஸ் புக், ட்விட்டரெல்லாம் வந்தப்புறம் பதிவர்களோட பதியும் முறைகளும் மாறிட்டு இருக்கு. எந்த விஷயமா இருந்தாலும் ஒரிரு பக்கங்கள்ல/பதிவுகள்ல சொன்ன காலங்கள் போயி ஒரிரு வரிகள்ல சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் வருது. அடுத்ததா ஒரிரு வார்த்தைகள்லயும், அப்புறம் ஸ்மைலிகள்லயும் சின்னச் சின்ன படங்கள்லயும் சொல்லணுமோ?

A chat with a Heart Surgeon.

This came to me in a email. Thought its worth sharing.

A chat with one of the Best & Most Renowned Heart Surgeon, we have in India today.
Dr.Devi Shetty (Heart Specialist) ,

Qn#01: What are the thumb rules for a layman to take care of his heart?

Ans:1. Diet – Less of carbohydrate, more of protein, less oil, 2. Exercise – Half an hour’s walk, at least five days a week; avoid lifts and avoid sitting for a long time; 3. Quit smoking; 4. Control weight; 5. Control blood pressure and sugar

Qn#02: Is eating non-veg food (fish) good for the heart?
Ans: No
Continue Reading »

ஆயிரம் கிளைகள்.

நூற்றுக்கணக்காண வருடங்களாக,
ஆணி வேரிலிருந்து ஆயிரமாயிரம் கிளைகளாகப் பிரிந்து,
கல்லுடனும் மண்ணுடனும் இழைந்து உறவாடி ஏற்படுத்திக்கொண்ட பந்தம்,
சாலையோரத்தில்..

இவை இருந்த இடத்தில் இன்று (செங்)கல் முளைத்துவிட்டது!!

இது முதன் முதலா வரும் பாட்டு…

நாம் அமெரிக்கால இருந்த காலங்கள்ல ரொம்பவே மிஸ் பண்ணினது சென்னை டிசம்பர் சீசனை. எனக்குத் தெரிஞ்சவங்க யாரவது கச்சேரிக்குப் போய்ட்டு வந்தா அவங்களைத் தொலைபேசில கூப்டு, ‘என்னென்ன கீர்த்தனைகள் பாடினாங்க, புதுசா என்ன பாடினாங்க, எந்த ராகம் மெயின், எது சப் மெயின், ராகம் தானம் பல்லவியா, துக்கடா.. தில்லானா..’-னு கேள்வியா கேட்டுத் தொளைப்பேன். ஜெயா டிவி-ல ‘மார்கழி மகா உற்சவம்’ ஒளிபரப்ப ஆரம்பிச்சப்புறம், டிசம்பர் சீசன் சென்னையைத் தாண்டி தமிழ்நாடு முழுக்க பரவின மாதிரி இருந்துச்சு. இருந்தாலும் அமெரிக்கால இருந்த எனக்கு எட்டாக்கனியாதான் இருந்துச்சு. யாராவது டிவில இருந்து பதிவெடுத்து கூகுள் வீடியோ-ல அப்லோட் பண்ண மாட்டாங்களா-ன்னு தேடியிருக்கேன்.

இப்போ நான் சென்னைல இருக்கறதுனால, டிவில இருந்து பதிவெடுக்க சிறப்பு சாதனங்கள்லாம் வாங்கி, ‘மார்கழி மகா உற்சவம்’ நிகழ்ச்சிகளைப் பதிவு செஞ்சு ‘YouTube’-ல போடறேன். ஆனா, ‘YouTube’-ல ஒரு நிபந்தனை. எந்த வீடியோ க்ளிப்பும் பத்து(10:59) நிமிடத்துக்கு மேல இருக்ககூடாது. கர்னாடக இசைக் கச்சேரிகள பத்து நிமிஷ வீடியோ க்ளிப்புகளா போடறது அவ்ளோ சுலபமான வேலையா இல்லை. ராகம், கீர்த்தனை, நிரவல், ஸ்வரம், தனி-ன்னு இது எல்லாமே ஒன்னோட ஒன்னு இழைஞ்சிருக்கும். ஒரே இலைல பரிமாறி வெச்சிருக்கற தஞ்சாவூர் ஸ்பெஷல் மீல்ஸ் மாதிரி. சாம்பாரை இந்த இலைல சாப்டுட்டு ரசத்தை அடுத்த பந்தில சாப்டுங்க-ன்னு சொன்னா எப்டி இருக்குமோ அப்டி இருக்கும், ஒரு கர்னாடக இசைப் பாடலோட ராகத்தை அல்லது பாதி ராகத்தை மட்டும் ஒரு க்ளிப்ல பாரு, மீதியை அடுத்தக் க்ளிப்ல பாரு-ன்னு சொல்றது.

முடிஞ்ச வரைக்கும் எடிட் பண்ணி ஒவ்வொரு பத்து நிமிட க்ளிப்பையும் நிறைவோட கொடுக்கணும்-னு முயற்சி செஞ்சாலும், சில நேரத்துல இந்த நிபந்தனை கொஞ்சம் எரிச்சலூட்டத்தான் செய்யுது.

எந்த நிபந்தனைகளும் இல்லாம, இந்திய இசைக்கு மட்டுமே-ன்னு ஒரு வலைப் பிண்ணனும்-ங்கற ஆசையோட முதல் படி!!
இந்த வலைல இருந்தே வரும் முதல் பாட்டு..
பாட்டு உங்களுக்கும் தெரியுதா? கேட்குதா?

அடுத்தப் படிக்குப் போற வரைக்கும் பாட்டை நிறுத்தி வெச்சிருக்கேன்.

ஞாயிறு மாலைகள்.

பல மருத்துவ சின்ரோம்கள் மாதிரி ஞாயிறு மாலை சின்ரோம்னு ஒன்னு இருக்கறதாகத்தான் தோனுது. அப்படி ஒரு வெறுமை ஞாயிறு மாலைகள்ல சில நேரம் இருக்கும். அதுவும் தனியா இருக்கும்போது அதிகமாயிருக்குமோ என்னவோ. இன்னிக்கு மாலைல அப்படி இருக்கும்போது அதுக்கு என்னதான் காரணமா இருக்கும்-னு யோசிக்கறேன்.
அடுத்தநாள் காலைல அலுவலகம் போகணுமே-ங்கற கவலையா?
வீட்டையும் உறவுகளையும் விட்டு வெகுதூரம் வந்திருக்கோமே-ங்கற உணர்வா?
சனி ஞாயிற்றுக்கிழமைகள்ல கடை கடையா ஏறி அலைஞ்ச களைப்பா?
மனதளவுல மட்டும் இல்லை. உடலளவுலையும், தலைக்குள்ள தண்ணீர் புகுந்துகிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு ஏன் ஏற்படுது?
உற்ற நண்பர்கள்கிட்ட இருந்துகூட விலகி கொஞ்சம் தனிமைய மனம் விரும்புதே, அது ஏன்?
ரகுமானின் இசையையும் ஸ்வர்ணலதாவின் குரலினிமையையும் மட்டுமே காட்டிக்கொண்டிருந்த ‘எவனோ ஒருவன் வாசிக்கிறான்’ இன்று வைரமுத்துவை அழைத்து பக்கத்திலும், கண்ணீரை அழைத்து இமைகளோரத்திலும் உக்கார வைத்திருக்கின்றதே அது ஏன்?
இந்த உணர்வுகள், மதியம் சாப்டதுக்கப்புறம் ஒரு குட்டித் தூக்கம் போட்டுட்டா இன்னும் ஏன் அதிகமாகணும்?
என்ன காரணமா இருக்கும்? உங்களுக்கு ஏதாவது தோனுதா?

கேட்டது!!

முந்தாநாள் இரவு, ஒரு 8 மணி இருக்கும், அலுவலகத்துல இருந்து வீட்டுக்கு வந்துட்டு இருந்தேன். வர்ற வழில ஒரு வண்டில பெரிய பிள்ளையார உக்கார வெச்சு ஊர்வலமா வந்துட்டு இருந்தாங்க. அதுல மைக் வெச்சு இப்டி சொல்லிட்டு வந்தாங்க.
“அன்பார்ந்த பெரியோர்களே தாய்மார்களே,
ஆழ்வார்திருநகர், 11வது தெரு, காய்கறி மார்க்கெட்டைச் சேர்ந்த, வக்ரதுண்ட மகா கணபதி, உங்கள் வீடுகளை நோக்கி ஊர்வலமாக வந்துகொண்டிருக்கிறார். அனைவரும் வந்து அருள் பெற்றுக்கொள்ளுமாரு கேட்டுக்கொள்கிறோம்!! :) .

மொட்டை!!

வேண்டுதலுக்காக மொட்டை ஏன் அடிக்கறாங்க? சாமிக்கு ஏன் முடியைக் கொடுக்கணும்? உண்டியல்ல காசு போட்டா அதுல ஒன்னு ரெண்டு சதவீதம் கோவிலுக்குப் போகுது. ஆடு கோழி பலி கொடுத்தா பிரியாணி கெடைக்குது. முடியைக் கொடுக்கறதால என்ன பயன்?

‘முருகா! என் புள்ளை எப்படியாவது பத்தாவது பாஸ் பண்ணிட்டா, பழநி-க்கு வந்து அவனுக்கு மொட்டை போடறேன்பா!’. உடல் நலம் இல்லாதபோது வேண்டப்படும் வேண்டுதல்கள்தான் அதிகமா இருக்கும்னு நெனைக்கறேன். என் மகனை எப்புடியாவது காப்பாத்திடு, மகளை குணப்படுத்திடு இப்டி பல வேண்டுதல்களோட பேர்ல மொட்டைகள் போட்டுக்கறாங்க. உசிறயே கொடுத்த கடவுளுக்கு ஏன் மக்கள் வெறும்ம்ம் முடியை மட்டும் தர்றாங்க-ங்கறது கொஞ்சம் வியப்பாதான் இருக்கு.

மொட்டை போட்டுக்கறதா ஏன் மக்கள் வேண்டிக்கறாங்க-ன்னு யோசிச்சதுல..

1. முடிசூட்டு விழா நாளில் ‘தன் மகன் இளவரசன் ‘சும்மாஒருபேரு சோழன்’ சிறப்பாக ஆட்சி செய்ய வேண்டும்’ என்று இறைவனை வேண்டி தன் (மணி)முடியை இழந்தார், நம் மன்னர் ராஜாதிராஜ, ராஜ குல திலக, ராஜ பராக்ரம ‘சும்மாஇன்னொருபேரு சோழன்’-ன்னு அந்தக் காலங்கள்ல தண்டோரா போட்டதை மக்கள் தப்பா புரிஞ்சிட்ருப்பாங்களோ?

2. அந்தக் காலத்துல இப்போ இருக்கற மாதிரி க்ராப் கட்டிங்-லாம் இல்லாம எல்லோருமே பாகவதர் ஸ்டைல்ல முடி வெச்சிட்டு இருந்ததாலயும், ஷாம்பூக்கள் கண்டிஷனர்கள்-லாம் இல்லாததுனாலயும் தலைல வர்ற ப்ரச்சனைகளுக்கெல்லாம், ‘பாதாள பைரவி’ கோவில்ல போயி வேண்டிக்கிட்டு மொட்டை அடிச்சுக்கோ எல்லாம் சரியாய்டும்-னு சொன்னதுல ஆரம்பிச்சு எல்லாத்துக்கும் மொட்டை அடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்களோ!?

இப்டி பல யோசனைகள்.

என்னடா இவன் ஏன் திடீர்னு மொட்டையப் பத்தி யோசிக்கறான்னு நெனைக்கறீங்கதான?
Continue Reading »

அக்கரைக் கருப்பு.

மொதல் மொதலா H1B விசால அமெரிக்கா போனப்போ, அமெரிக்கா எந்தத் திசைல இருக்குன்னுகூட எனக்குத் தெரியாது. வட அமெரிக்கா தென் அமெரிக்கா கண்டங்கள்னு எப்போவோ படிச்சிருக்கேனே தவிர, அதெல்லாம் மேப்ல எங்க இருக்குன்னு தெரியாது. அங்க மக்கள் எப்டி இருப்பாங்க, எப்டி பழகுவாங்க, எப்டி பேசுவாங்க, என்னென்ன மொழிகள் பேசறவங்கல்லாம் அமெரிக்கால இருக்காங்க, என்ன சாப்டுவாங்க எதுவும் தெரியாது. சாம்பிளுக்குக்கூட ஒரு பீஸ்ஸா சாப்டது கிடையாது. சபரிமலை சாஸ்தாவைத் தெரியுமே தவிர, பாஸ்த்தா-ன்னு ஒன்னைக் கேள்விப்பட்டது கூட கிடையாது.

எல்லா சாஃப்ட்வேர் மக்களுக்கும் அமெரிக்கா கனவு, அதே கனவு எனக்கும். க்ரூப் ஸ்டடி மாதிரி க்ரூப் கனவு. என் கூட வேலை பார்த்த நண்பர்களுக்குள்ள ஒரு போட்டி, யார் மொதல்ல அமெரிக்கா போறதுன்னு. அப்டி போட்டிபோட்டுதான் மொதல்ல அமெரிக்கா போனேன். ஸான் ஃப்ரான்ஸிஸ்கோ வந்து இறங்கி, இம்மிகிரேஷன்ல அவங்க என்னவோ கேட்க, நான் என்னவோ சொல்ல, போய்த்தொலைன்னு உள்ளே அனுப்பிட்டாங்க. யாரோ என்னைக் கொரியர்ல அனுப்பின மாதிரியும் அதை ஒருத்தர் வந்து பிக்கப் பண்ணிட்டு போற மாதிரியும்தான் இருந்துச்சு, என்னோட அந்த முதல் பயணம். ஒரு எக்ஸைட்மெட்டோ, சந்தோஷமான ஃபீலிங்கோ இல்லாத ஒரு காம்ப்ளிகேட்டட் ஃபீலிங். கொஞ்சம் சோகம், நிறைய பயம்.

அப்டியே கலிஃபோர்னியால ரெண்டு வாரம் ஓட்டிட்டு முதல் ப்ராஜெக்ட்டுக்காக கொலராடோ ஸ்ப்ரிங்ஸ்-ங்கற ஊருக்கு போனேன். மக்கள் கூட்டம் அதிகமா இல்லாத ஊர்(1997ல). சுத்தியும் நிறைய மலைகள். குளுமையான சூழல். அகலமான சாலைகள். வசதியான பெரிய வீடுகள். தெலுங்கு பேசற ஒரு தமிழ்க் குடும்பம், மலையாளி ஒருத்தர், சைவப் பிள்ளை ஒருத்தர், அசைவ அய்யர் ஒருத்தர்-ன்னு சில நண்பர்கள் கெடைச்சாங்க. இந்தியால இருந்த வரைக்கும் ஒரு நாளைக்கு 15 மணி நேரம் வேலை செஞ்ச எனக்கு 9-5 கலாச்சாரம் புதுசா இருந்துச்சு. 9 மணிக்கு அலுவலகம் போனா, 4.30 மணிக்கு எல்லொருமே கெளம்பிடுவாங்க. ஒரு நாள்ல முடியற சின்ன வேலையைக்கூட, ‘ஒரு வாரத்துக்குள்ள முடிஞ்சிடுமா?’-ன்னு கேட்கற முதல் அமெரிக்க மேனேஜர். இப்டி கொஞ்சம் கொஞ்சமா அமெரிக்க வாழ்க்கை பழக ஆரம்பிச்சுது. பிடிக்க ஆரம்பிச்சுது. ப்ளாக் ஆலீவ்களை மட்டும் எடுத்து போட்டுட்டு பீஸ்ஸாக்களை விருப்ப ஆரம்பிச்சேன். சிக்கன் பர்கர்களும், ஃப்ரைஸ்களும் பெப்ஸிகளோடு இணைந்து சுவைக்க ஆரம்பித்தன.

(இப்போ ஒரு பாட்டு.. ‘எங்கேயும் எப்போதும் சங்கீதம் சந்தோஷம்’ பாட்டு மாதிரி.. பாட்டு ஓடும்போது பேக்ரௌண்ட்ல…)
தனியா வாடகைக்கு ஒரு சொகுசு வீடு பிடிக்கறேன்.
கார் ஓட்ட லைசன்ஸ் வாங்கறேன்.
புதுசா ‘ஹோண்டா’ கார் வாங்கறேன்.
ஸ்னோ பொழியுது. புது காரை ஸ்னோல ஓட்றேன்.
பல ஃபோட்டோக்களை எடுத்து ஊருக்கு அனுப்பறேன்.
நண்பர்களோட ஊர் சுத்தறேன்.
‘பேக் ஸ்ட்ரீட் பாய்ஸ்’ ‘ஸ்பைஸ் கேர்ல்ஸ்’ சீடி-க்கள் வாங்கறேன்.
‘I’ll do anything for you.. anything you want me to..’
‘I don’t care who you are.. what you do.. as long as you love me!!’
மாதிரி பாடல்களை பாத்ரூமில் பாடறேன்.
வார நாட்கள்ல மாலை முழுதும் விளையாட்டு-னு ஷட்டில், ராக்கெட் பால்-லாம் விளையாடறேன்.
வெள்ளி சனி-ல இரவுகள்லாம் முடிஞ்சு விடியற வரைக்கும் பல ஆட்டங்கள் ஆடறேன்.
ஆங்கிலப் படங்கள்ல வர்ற காமெடிகளுக்கு அரங்கம் அதிர சிரிக்கறேன். (எங்களுக்கும் புரியுமுல்ல!!)
சுற்றுலா வந்து வழிதெரியாம அலையற வெள்ளைக்காரங்களுக்கும் நான் வழி காட்டறேன்.

இந்தக் காட்சிகள்லாம் மாறி மாறி வருது..
(பாட்டு முடியுது.)

பாடல் முடிஞ்சு ஸ்டைலா காரை பார்க் பண்ணிட்டு அலுவலகத்துக்குள்ள போனா ஒரு அதிர்ச்சிச் செய்தி. அன்னியோட ப்ராஜெக்ட் முடிஞ்சிடுச்சு. அதாவது அந்த வேலை காலி.

கொஞ்சம் அல்லாடினப்புறம் அடுத்த வேலை கிடைச்சுது. அதுக்காக நியூ ஜெர்ஸி மாகானத்துக்கு போகணும்-னு சொன்ன உடனேயே நண்பர்கள் என் வயித்துல புளிய கரைக்க ஆரம்பிச்சாங்க.

‘நியூ ஜெர்ஸி-நியூ யார்க்-லல்லாம் கருப்பர்கள் ரொம்ப அதிகமா இருப்பாங்க. வெளில தனியா மாட்டிக்கிட்டீன்னா அவ்ளோதான். இருக்கறதையெல்லாம் உருவிகிட்டு விட்டுடுவாங்க. ஆறு மணிக்கெல்லாம் வீட்டுக்குள்ள போய்டணும். நைட்லல்லாம் இங்க சுத்தற மாதிரி சுத்த முடியாது. டாக்ஸிலல்லாம் தனியா மாட்டின, எங்கேயாவது கடத்திட்டு போய்டுவானுங்க’
‘இப்டிதான் என் ஃப்ரெண்டோட ஃப்ரெண்டு ஒருத்தன் நைட்டு 10 மணிக்கு அவங்க கிட்ட மாட்டிகிட்டான். அவன் கைல காசு இல்லாததுனால அவன அடிச்சு ATM-ல இருந்து காசு எடுத்து தர சொல்லியிருக்காங்க. ஒரு நாளைக்கு 300 டாலர்தான் லிமிட்-ங்கறதுனால 10 மணிக்கு 300 டாலர் எடுத்துட்டு நைட் 12 மணி வரைக்கும் அவனை பிடிச்சு வெச்சிருந்து 12 மணி ஆனப்புறம் இன்னொரு 300 டாலர் எடுக்க சொல்லி வாங்கிகிட்டு அடிச்சு வெரட்டீட்டாங்களாம்’
இப்டியெல்லாம் நண்பர்கள்(பாவிங்க, நண்பர்களா அவங்க!!) சொல்லச் சொல்ல எனக்கு அப்போவே வயிறு கலக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

நியூ ஜெர்சி விமான நிலையத்துல வந்து இறங்கி பேந்தப் பேந்த முழிச்சுகிட்டு டாக்ஸி ஸ்டாண்டு போனேன். ‘எடிசன்-ங்கற பாழாப்போன ஊர்ல போயி கெஸ்ட் ஹவுஸ் கட்டி வெச்சிருக்கானுங்க. விமான நிலையத்துல இருந்து நடந்து போற தூரத்துல இருக்கக்கூடாதா!! முருகா, சஷ்டியை நோக்க சரவண பவனா, சிஷ்டருக்குதவும் செங்கதிர் வேலா, என்ன எப்டியாவது கெஸ்ட் ஹவுஸ்ல கொண்டு சேர்த்துடு’-ன்னு வேண்டிகிட்டே டாக்ஸிக்காக லைன்ல நின்னேன். லைன்ல முன்னாடி நின்னவங்க ஏறிப்போற ஒவ்வொரு டாக்ஸிலயும் கருப்பு ட்ரைவரா இல்லையான்னு பாத்துகிட்டே நின்னேன். கருப்பு ட்ரைவரா இருந்தா ஒரு நிம்மதி. அப்பாடா இந்த டாக்ஸி எனக்கில்ல-ன்னு. எனக்கு முன்னாடி நின்ன ஆட்களோட எண்ணிக்கை கொறையக் கொறைய படபடப்பு அதிகமாச்சு. வியர்த்து வழியுது. அடுத்ததா என்னை ஏத்திக்கிட்டு போகப்போற டாக்ஸி வந்து நிக்குது. கண்களை நல்லா மூடிக்கிட்டு, ‘கருப்பு ஆளா இருக்ககூடாது, முருகா முருகா முருகா முருகா முருகா முருகா முருகா’-ன்னு கண்ணைத் திறந்தேன். என்னை முறைச்சு பார்த்து ஒரு கருப்பர், ‘ஹௌவ் யூ டூயுன்’ என்றார்.

அது முடிஞ்சு கிட்டத்தட்ட 10 வருஷம் ஆய்டுச்சு. சமீபத்துல அலுவலக வேலையா திரும்பவும் நியூ ஜெர்சி போயிருந்தேன். கருப்பர்கள் அதிகமா இருக்கற பகுதில தங்கறதுக்கு இடம் பார்த்திருந்தேன். ‘ஜர்னல் ஸ்கொயர்’ ரயில் நிலையத்துல இருந்து நடந்து போனா 30 நிமிஷ தூரத்துல இருந்துச்சு அந்த வீடு. பஸ்ல போனா 5 நிமிஷம் ஆகும். போற வழில ‘பட்டேல் ஸ்ட்ரீட்’-ங்கற இந்தியப் பொருட்கள் கிடைக்கற தெரு இருக்கு. இந்தியர்கள் வெச்சிருக்கற மளிகைக் கடைகள், ஹோட்டல்கள், நகைக் கடைகள், துணிக்கடைகள், சிம் கார்டு கடைகள், பீடாக் கடைகள்-ன்னு எல்லாமே இந்திய மயமா இருக்கற தெரு அது. கூட்டமும் அதிகமா இருக்கும். கட்டிடங்களோட வெளிப்புறத் தோற்றத்தைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்படாததால கொஞ்சம் பழைய கட்டிடங்களாத்தான் தோற்றமளிக்கும். பான்பராக் எச்சில்களைப் பற்றியும், தேங்கி நிற்கும் தண்ணீரைப்(மழை நீர் இல்லை) பற்றியும் யாரும் அதிகம் அலட்டிக்கொள்ளாத தெரு.
ஒருநாள் வீட்ல இருந்து காலைல கிளம்பி அலுவலகம் போறதுக்காக ரயில் நிலையத்துக்கு போற பஸ்ல ஏறினேன். கூட்டம் அதிகமா இல்ல. மெக்ஸிகன் ஓட்டுனருக்குப் பின்னாடி இரண்டு பாட்டிகள், ஐ-பாடு-க்கு காதுகளைக்கொடுத்த ஒருத்தர், அப்புறம் எனக்கு முன் சீட்ல ஒரு கருப்பர் குடும்பம் உக்காந்திருந்தாங்க. ஒரு அப்பா, அவரோட ரெண்டு பசங்க. அப்பா பேப்பர் படிச்சிட்டு இருந்தாரு. பசங்க லூட்டி அடிச்சுட்டு இருந்தாங்க. பஸ் போற வழில இருந்த கடைகளையெல்லாம் பார்த்து ஜாலியா பேசிட்டே வந்தாங்க. பார்க்-கைப் பார்த்து ‘அப்பா, நாளைக்கு இங்க வரலாம்ப்பா’-ன்னாங்க. ‘ஆகட்டும்’-ங்கற மாதிரி அப்பா தலையை ஆட்டிட்டே பேப்பரை தொடர்ந்தாரு. பஸ் பட்டேல் தெருகிட்ட வந்தப்போ ரெண்டு பேரும் சில நொடிகள் கப்சிப்.
அப்புறம் பெரியவன் சொன்னான். ‘நான் ஒரு காலத்துலயும் இந்தப் பக்கமே போக மாட்டேன்ப்பா’
‘ஏன்?’ சின்னவன் கேட்டான்.
‘இது இந்தியர்கள் இருக்கற தெரு. ரொம்ப டேஞ்சரஸ்ஸான தெரு’
எனக்கு அதிர்ச்சி. அடப்பாவிகளா, யார்ற உங்களுக்கு அப்டி சொன்னா?ன்னு நெனைச்சுகிட்டு மேலும் கவனிச்சேன்.
‘இந்தத் தெருவுக்குள்ள நாம யாரும் ஈசியா போய்ட்டு வந்துட முடியாது. ரொம்ப பயமா இருக்கும்’ என்றவன், அந்தப் பக்கம் எட்டிப்பார்த்த சின்னவனோட முகத்தை திருப்பினான். ‘அந்தப் பக்கம் பாக்காத, திரும்பிக்கோ!!’ என்றான்.
அப்போதான் தோனிச்சு, இக்கரைக்கு அக்கரை கருப்புதானோ-ன்னு!!

Older Entries »