Remix.

தமிழ் திரையுலகத்துல ரீமிக்ஸ் ஒரு ஃபாஷனா ஆய்டுச்சு. பழைய படங்கள எடுத்து அப்டியே திரும்பவும் எடுக்கறது. பழைய பாடல்கள எடுத்து மாத்தறது-ன்னு இந்த ரீமிக்ஸ் கலாச்சாரம் பிரபலமாயிட்டு இருக்கு.

நமக்கு (கொஞ்சம்) தெரிஞ்ச ஏரியால நாமும் ரீமிக்ஸ் பண்ணலாமே-ன்னு ஆரம்பிச்சேன். சுஜாதா சார் எழுதின சிறுகதை ஒன்ன எடுத்துகிட்டு அதை ரீமிக்ஸ் பண்ணினா எப்டி இருக்கும்-ன்னு ஆரம்பிச்சு போன வாரம் ரெண்டு மூணு நாள் ஒக்காந்து ஒரு கதை தயார் பண்ணினேன். ஆனா எங்க வீட்ல இருக்குற பாழாப்போன இண்டெர்நெட் கனெக்ஷனால, அந்தக் கதைய save பண்ணும்போது எதோ கனெக்ஷன் ப்ராப்ளத்தால எல்லாமே போய்டுச்சு. எல்லாத்தையும் திரும்பவும் உக்காந்து டைப் பண்ண அதே எண்தூஸியாசம் வர மாட்டேங்குது.

எப்டியும் இன்னும் சில தினங்கள்ல திரும்பவும் எழுதி போடறேன்.

இது தவிர இன்னும் நெறைய விஷயங்கள உங்ககூட பகிர்ந்துக்கணும்-ன்னு நெனைக்கறேன். ஆனா எழுதணும்-ன்னு உக்காந்தா, இந்த எழுத்துதான்!! வார்த்தை!! வர மாட்டேங்குது.

ஒன்னு மட்டும் உண்மை. எழுதறது ஈசி இல்ல. 60 வயசைக் கடந்த என்னோட மாமனார் ஒரு நாதஸ்வர இசைக் கலைஞர். 15, 20 வயசுல இருந்து வாசிக்கறார். இப்பவும் ரெண்டு மணிநேரம் கச்சேரி வாசிக்கப் போகணும்-ன்னா வீட்ல உக்காந்து ரெண்டு மூணு நாள் சாதகம் பண்றார்.

அது மாதிரி, எழுத்தாளரா (ஓவரா இருக்கா! சாரி, ப்ளாகரா) ஆய்ட்டா எழுதிகிட்டே இருக்கலாம்-ங்கறதெல்லாம் சாத்தியம் இல்லன்னுதான் நெனைக்கறேன். கொஞ்சமா எழுதணும்னாலும் நெறைய படிக்கணும். படிக்கப் படிக்கதான் நல்ல எழுத்து வரும்-னு தோனுது.

சித்திரமும் கைப்பழக்கம், செந்தமிழும் நாப்பழக்கம் மாதிரி, நெறைய எழுதணும்-ன்னா நெறையப் படிச்சாதான் முடியும்!!

சிறுகதை ரீமிக்ஸோட.. Will be back soon.