பகைவனுக் கருள்வாய்

பாரதியாரோட இந்தப் பாட்டை கர்னாடக இசைப் பாடலா பல முறை கேட்ருக்கேன். ஆங்ங்ங்.. Ok.. பகைவனுக்கருள்வாய்.. ராகமாலிகை.. பாரதி பாட்டு..அப்டின்னு கேட்ருக்கேனே தவிர.. பகைவனுக்கு போயி ஏன் அருள் பண்ண சொல்றாரு-ன்னு ஒரு நாளும் யோசிச்சதில்லை.. இன்னைக்கு இந்தப் பாடலை கேட்டப்போ தோனிச்சு. வெற என்னதான் சொல்றாரு-ன்னு கவனிச்சு கேட்டு உருகிப் போனேன்.

முக்கியமா இந்த வரிகள்.
வாழ்வை நினைத்தபின் தாழ்வை நினைப்பது
வாழ்வுக்கு நேராமோ? – நன்னெஞ்சே
தாழ்வு பிறர்க்கெண்ணத் தான் அழிவான் என்ற
சாத்திரம் கேளாயோ?
பாரதி is Great!!
[audio:http://www.sarav.net/wp-content//08-Ragamalika.mp3]

பகைவனுக் கருள்வாய்
பகைவனுக் கருள்வாய் – நன்னெஞ்சே
பகைவனுக் கருள்வாய்

புகைநடுவினில் தீயிருப்பதைப்
பூமியிற் கண்டோமே – நன்னெஞ்சே
பூமியிற் கண்டோமே.
பகைநடுவினில் அன்புரு வானநம்
பரமன் வாழ்கின்றான் – நன்னெஞ்சே
பரமன் வாழ்கின்றான். (பகைவனுக்)

சிப்பியிலே நல்ல முத்து விளைந்திடுஞ்
செய்தி யறியாயோ – நன்னெஞ்சே
குப்பையிலே மலர் கொஞ்சுங் குருக்கத்திக்
கொடிவள ராதோ? – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

உள்ள நிறைவிலொர் கள்ளம் புகுந்திடில்
உள்ள நிறைவாமோ? – நன்னெஞ்சே
தெள்ளிய தேனிலொர் சிறிது நஞ்சையும்
சேர்த்தபின் தேனாமோ – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

வாழ்வை நினைத்தபின் தாழ்வை நினைப்பது
வாழ்வுக்கு நேராமோ? – நன்னெஞ்சே
தாழ்வு பிறர்க்கெண்ணத் தானழி வானென்ற
சாத்திரங் கேளாயோ? – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

போருக்கு வந்தங் கெதிர்த்த கவுரவர்
போலுவந் தானுமவன் – நன்னெஞ்சே
நேருக் கருச்சுனன் தேரிற் கசைகொண்டு
நின்றதுங் கண்ண னன்றோ? – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)

தின்ன வரும்புலி தன்னையு மன்பொடு
சிந்தையிற் போற்றிடுவாய் – நன்னெஞ்சே
அன்னை பராசக்தி யவ்வுரு வாயினன்
அவளைக் கும்பிடுவாய் – நன்னெஞ்சே (பகைவனுக்)